Mijn fietsreis naar Italië

mijn fietsreis naar Italië

In 2012 raakte ik overspannen. Ik ging al lange tijd met tegenzin naar het werk en voelde me gevangen in mijn werk. Ik kon echter niet anders, want ik had een hypotheek en alle rekeningen moesten betaald worden. Zo dacht ik tenminste. Ik bleef 40 uur per week doorzetten. Totdat ik op een ochtend wakker werd en ik met geen mogelijkheid mijn bed uit kon komen. Ik leek verlamd en mijn lichaam wilde niet opstaan.

Mijn gedachten moesten toen nog gevormd worden, maar mijn lichaam wilde al stoppen met alle druk van de dagelijkse ratrace. Toch was ik in die tijd al op zoek naar vrijheid al wist ik niet zozeer wat ik anders wilde. Ik had net een nieuwe racefiets en ik besloot te gaan fietsen. En niet een klein stukje, maar zover mogelijk weg. Want wat is nou lekkerder dan op je fiets te stappen richting een warm land.

Mijn fietsreis naar Italië begint

Op een frisse ochtend ergens in mei 2012 stapte ik op de racefiets en begon met mijn rugzakje te trappen richting het zuiden. Ik reed met tranen in mijn ogen weg toen ik mijn ouders gedag zei en bedacht waarom ik mezelf dit toch aandeed. Maar ik wilde het anders. Ik was weer alleen na een jarenlange relatie en ik was op zoek naar vrijheid en naar mezelf.

De eerste dag reed ik 177 km weg van huis en kwam ik in Limburg aan. In het eerste hotel dat ik tegenkwam bleef ik slapen om de volgende dag direct na het ontbijt weer op te stappen. Via de Limburgse heuvels reed ik België binnen en doorkruiste ik de Belgische Ardennen. Daar vond ik een slaapplaats met een warm bad, waar ik voor het eerst weer tot rust kwam.

Fietsen door Frankrijk

De dagen erna voerde me via Luxemburg naar Frankrijk. Iedere dag fietste ik van ’s ochtends vroeg tot het einde van de middag. Zo reed ik door plaatsen als Bar-le-Duc, Dijon en Grenoble. Soms fietste ik over mooie landwegen, andere keren was ik veroordeeld tot het rijden op de vluchtstrook langs de snelweg. Ik sliep in herbergen, in een kasteeltje of in bed & breakfasts. Of zoals ze in Frankrijk genoemd worden: chambre d’hotes. En uiteraard sliep ik in hotels. Van luxe hotels tot de meest vieze en oude hotels met een doorgezakte matras.

Overnachtingen had ik niet gereserveerd, omdat ik in de ochtend nog niet wist waar ik in de avond zou aankomen. Zo overnachtte ik in een chambre d’hotes wat ook een verzorgingstehuis bleek te zijn. Hier zat ik dan ‘s avonds met een groep ouderen aan het diner. Waarvan een bewoner overigens niet at, omdat ze in slaap was gevallen. Er was ook geen mogelijkheid om met iemand te communiceren, want ze spraken geen woord Engels.

Door weer en wind

Of het nou regende of er scheen een stralend zonnetje, ik fietste iedere dag. Soms blies een voorbijrazende vrachtwagen een wolk met opspattend water in mijn gezicht. En fietste ik meerdere dagen in natte kleding rond. Maar zodra de zon weer scheen, dan werd ik gesterkt om wat extra kilometers te maken. Je bent ook erg kwetsbaar op een racefiets. Gelukkig was het enige mankement aan mijn fiets een lekke band, wat me achteraf twee binnenbandjes kostte bij een Franse garage.

Sneeuw op de Galibier

Alleen in de bergen

Langzaamaan werd ik steeds sterker en bereikte ik de voet van de Alpen. De eenzaamheid overviel me daar. Wat deed ik hier toch in mijn eentje?

’s Ochtends vroeg beklom ik als eerste de Alpe d’Huez en ’s middags de Lautaret en de Galibier. Wat een euforisch gevoel geeft als je na al dat klimwerk helemaal alleen met je fiets op de top staat. Hoog in de bergen, helemaal alleen tussen de besneeuwde bergtoppen. Je voelt je klein in de bergen, al is het maar omdat je kwetsbaar bent in je korte broek, op een lichte fiets, tussen de zwaar aandoende bergen. De weg richting Italië ging naar beneden en ik kon me Italië letterlijk laten binnenrollen. De temperatuur was daar heerlijk.

De weg voerde me door donkere tunnels. Levensgevaarlijk voor fietsers als je een vrachtwagen naar binnen hoort razen en je alleen door het licht van de vrachtwagen het stoeprandje aan de rand van de tunnel kunt zien. Maar na kilometers lange tunnels bereikte ik de kust van de Middellandse zee en mijn einddoel San Remo. Mijn fietsreis naar Italië was afgerond. Om dat te vieren en om het Italië te proeven kon ik een echte pizza en het Italiaanse ijs natuurlijk niet negeren. Ik fietste vervolgens langs de kust via Monaco Frankrijk weer binnen om in Nice het vliegtuig terug te pakken naar Nederland. Na 1577 kilometer en 12 dagen later was ik weer thuis.

Uitkijk over de Middellandse zee

Tijd om na te denken

Het is onvoorstelbaar mooi om helemaal met de fiets naar Italië te rijden. Het geeft je een gevoel dat je alles aan kunt en alles kunt bereiken, want je bent helemaal op jezelf aangewezen. Als je in je eentje op de fiets zit heb je veel tijd om na te denken. Over jezelf, over je werk. En je weet steeds beter wat je belangrijk vindt, wat je wilt en vooral wat je niet meer wilt.

Deze reis was voor mij de start om me los te maken van de dagelijkse ratrace. Ik wilde me weer vrij voelen. Het zou nog een half jaar duren nadat ik gedwongen mijn werkgever verliet en rigoreus begon met aflossen. Ik verlaagde mijn vaste kosten en begon me weer vrij te voelen. Hoe meer ik bespaarde op de verplichte kosten, hoe meer geld ik overhield. En dat gebruikte ik om meer te kunnen genieten en uiteindelijk om minder te gaan werken.

Kosten
Overnachtingen875 euro
Vliegticket245 euro
Eten en drinken320 euro
Reparaties aan de racefiets10 euro
Totaal1450 euro
Kosten van de fietsreis

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *